Maand archief: augustus 2013

Kruger dagboek

zondag 11 augustus

Ik ben gisteren teruggekomen van ons (kleine) weekje Kruger Park. Omdat we daar geen internet-toegang hadden, hieronder de belevenissen van afgelopen week. Te beginnen met vorige week zondag…

Zondag: vertrek naar Kruger

Na een relaxte morgen, letterlijk de eerst sinds we een kleine maand geleden hier kwamen, zijn we rond 11 uur vertrokken naar Hoedspruit. Nog wat laatste boodschappen, wat gegeten in Sleepers en toen vertrokken naar Kruger Park. Van tevoren had ik al een mail gekregen dat de cottage die we gehuurd hebben voor drie nachten niet beschikbaar meer was, en dat we in twee andere cottages geplaatst werden.

r_P1010840

Onze cottage in Orpen

Bij aankomst in Orpen restcamp bleek dat we ter compensatie een gratis gamedrive krijgen, mooi meegenomen voor een klein ongemak. De cottage die we vandaag hebben blijkt de beste ligging te hebben; aan de rand met uitzicht op de waterplek. Met z’n zessen hebben we drie duo’s gemaakt die elk een keer voor het avondeten moeten zorgen. Debby en Kate beginnen vandaag met pasta bolognaise. Vic en James hebben hout gehaald voor de braaiplek voor ons huis zodat we gezellig meedoen met fikkie stoken (Alle andere huisjes zijn inmiddels ook daarmee begonnen). Na het eten zaten we op onze ‘porch’ gezeten toen er ineens consternatie ontstond. “Luipaard! Nee Cheetah!”; bij de drinkplaats stond naar wij uiteindelijk besloten een cheetah (al waren onze Zuid-Afrikaanse buren ervan overtuigd dat het een luipaard betrof; wij vinden dat zes field guides in opleiding het beter moeten weten). Niet veel later dook er ook nog een hyena op bij de drinkplaats, dus zonder een gamedrive te doen hadden we onze eerste sightings al binnen.

 

Maandag: Rawhide

Elke dag een andere zonsopkomst in Afrika

Elke dag een andere zonsopkomst in Afrika

Vroeg op (5 uur gaat de wekker) en dat kost toch wat meer moeite als je het vrijwillig doet zonder de druk van de opleiding. Om 6:15 zitten we in de auto voor de eerste gamedrive. De weg naar Satara is tijdens overvloedige regen een paar maanden geleden deels weggespoeld en is nog niet hersteld. Dit zorgt ervoor dat we via en onverharde wegen moeten rijden. Het toeval wil dat we exact hetzelfde rondje doen als we met de familie in 2009 hebben gedaan, maar dan in tegenovergestelde richting. Bij het wegrijden was het behoorlijk mistig, wat wat mooie plaatjes met de opkomende zon opleverde.

De scout van de kudde

De scout van de kudde

Na enige tijd spot Vic ineens een neushoorn. Op behoorlijke afstand, maar nog steeds mooi om te zien. Verderop in de gamedrive kwamen we (naast de dieren die we in Makalali al gewend zijn) een zeer grote kudde buffels tegen. Ash zag iets in de verte en we besloten te wachten om te kijken wat het was.

Naar schatting zo’n 300-400 buffels trokken uiteindelijk vlak voor ons de weg over. Daar ben je wel een uurtje zoet mee, wat betekent dat je naast het filmen en fotograferen ook ruimschoots de tijd krijgt om ze eens rustig te bekijken. Dat is iets waar je normaal gesproken naast het fotograferen nauwelijks tijd voor hebt; de meeste dieren zijn misschien 30 seconden goed in beeld voordat ze je zat zijn.

Yellowbilled Hornbill in de vlucht

Yellowbilled Hornbill in de vlucht

Je mag tegenwoordig niet meer lachen op een paspoortfoto

Je mag tegenwoordig niet meer lachen op een paspoortfoto

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Na een stop op de rustplaats (met ruimschoots kans om foto’s te maken van tamme Hornbills) door om vlak voor het einde van de rit nog drie ‘Dugga Boys’ tegen te komen; mannetjesbuffels op leeftijd die berucht zijn om hun agressie als je ze te voet tegenkomt.

Een "Dugga Boy" met twee Red-Billed Oxpeckers

Een “Dugga Boy” met twee Red-Billed Oxpeckers

Goed kijken... wat zit hier?

Goed kijken… wat zit hier?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om 11:30 weer in Orpen restcamp aangekomen, waar we onze Wildcards gekocht hebben. Hiermee krijg je een jaar lang toegang tot alle nationale parken in Zuid-Afrika. Omdat ik een studievisum heb, ben ik effectief tijdelijk Zuid-Afrikaan en mag ik aanspraak maken op het Zuid-Afrikaanse tarief voor een Wildcard. Scheelt 75%! Een dagje Beekse Bergen is duurder… Tegelijkertijd maken we een afspraak voor de gratis gamedrive die we aan het eind van de middag mogen maken.

Vrouwtjeskudu doet buikspieroefeningen

Vrouwtjeskudu doet buikspieroefeningen

Onze field guide heet Patrick en wij luisteren aandachtig toe hoe hij de pre-drive briefing doet. Lijkt veel op wat wij leren. Hij heeft ook nog wat kwinkslagen die voor ons handig zijn om zelf te gebruiken (“It’s not called game drive for nothing… It’s a game: sometimes you win, sometimes you lose”). Bij de gamedrive zien we onder andere rennende kudu’s (mooi bij ondergaande zon), olifanten, genets en olifanten.

Zonsondergang

Zonsondergang

Bij terugkomst gaan Ash en James aan de slag met het avondeten en rond 21:00 uur zitten we aan de aardappelpuree met worst. Het lichtje is zo langzamerhand wel uit bij ons allemaal dus is iedereen na het eten snel vertrokken.

Dinsdag: onze eerste ‘special sighting’

Zonsopkomst

Zonsopkomst

Om 5 uur gaat de wekker en het lijkt vandaag nóg lastiger om op te staan. Vanochtend gaan Ash, James en ik op gamedrive, de andere drie slapen uit. De nacht was te kort om echt bij te slapen, maar blijven liggen is geen optie want wie weet wat je dan mist. Eenmaal in de auto hadden we na tien minuten al een hyena en een jakhals gezien. Lekker begin dus. Daarna hebben we ons op impala’s gestort; niet het meest interessant op zich, maar met opkomende zon een dankbaar onderwerp. Enige tijd later spot James ineens een katachtige. Snel foto’s gemaakt, waartoe we behoorlijk de kans kregen omdat hij bij de auto bleef en voor ons overstak.

Caracal

Caracal

Later bleek het een Caracal te zijn en toen ons bij terugkomst in het kamp gevraagd werd of we nog wat gezien hadden, werd deze vondst direct bijgeschreven op het bord als ‘special sighting’. Wat blijkt, een Caracal is zeer zeldzaam. Samen met Aardvarks en Pangolins zijn dit de enige dieren die als special sighting aangemerkt worden. Nog blijer dat we ons toch maar uit bed gesleept hadden togen we naar de cottage. We hadden afgesproken om 8 uur Vic en de dames op te halen. Bij aankomst bleek alleen Vic mee te gaan. Na een uurtje koffie en opfrissen zijn we vertrokken richting Satara restcamp. Daar geluncht en op de terugweg de eerste echt goede kudde olifanten gezien.

De matriarch van de kudde

De matriarch van de kudde

Olifanten komen langzaam onze kant op

Olifanten komen langzaam onze kant op

 

 

 

 

 

 

 

 

We zagen ze van een afstandje aankomen en ze staken vlak voor onze auto de weg over. De jonge mannetjes toonden zich (zoals gebruikelijk) temperamentvol, en één van heen bleef voor onze auto staan om met z’n kop te schudden. Een teken van irritatie, maar tot een schijnaanval kwam het niet want na een minuutje liep ‘ie verder, de kudde achterna. Mooi om te zien. Nadat ze de weg overgestoken waren, gingen ze met z’n allen badderen. Ook een mooi tafereel (vooral de jonkies die zich nog geen raad weten met hun slurf en zijn erg grappig). Uiteindelijk kwamen we om 14:30 thuis. Omdat het de beurt was aan Vic en mij om te koken, zijn we direct groente gaan snijden. Om 16:15 wacht immers alweer de volgende gamedrive.

Een van de Saddlebilled Storks

Een van de Saddlebilled Storks

Broedpaar visarenden

Broedpaar visarenden

 

Deze keer zien we niet veel bijzonders (naarmate de tijd verstrijkt wordt het vinden van iets bijzonders natuurlijk ook steeds moeilijker), totdat we bij een watertje komen. In het riet zitten twee zadelbek-ooievaars!

Brown-Hooded Kingfisher

Brown-Hooded Kingfisher

Links daarboven twee visarenden, en rechts twee ijsvogels! Vooral de ooievaars zijn zeldzaam om te zien, maar allemaal dankbare onderwerpen om te fotograferen. Even later zien we op een boom nog een tawny eagle zitten en bij de terugrit in het donker vinden we nog een giant eagle-owl. Kortom, voor de vogelliefhebbers onder ons (dat zijn we allemaal) een zeer geslaagde rit.

Bij terugkomst op kamp snel met Vic de Red Curry met rijst gemaakt en na het eten nu naar bed. Morgenochtend uitslapen! Moet nu echt een keer een ochtend overslaan om wat bij te slapen. Morgen verplaatsen we ons naar Olifants restcamp en dat gaan we lekker rustig over de hele dag uitsmeren….

 

 Woensdag: de tweede ‘special sighting’!

Binnen vijf minuten één van de zeldzaamste dieren zien die je op safari kunt vinden én het meest afgrijselijke zien wat je je kunt voorstellen (als het over safari gaat dan).…

Uitgeslapen tot 7 uur en dat was hard nodig. Na een douche en ontbijt voor het eerst sinds lange tijd ’s ochtends weer fris en uitgerust. Met een strakblauwe lucht vertrokken we voor de laatste keer uit Orpen restcamp, waar onze cottage voor zes personen boven verwachting goed bevallen is. We volgen onze standaardroute (overstromingen in januari hebben de belangrijkste weg richting Satara afgesneden dus de opties zijn nu beperkt), en komen het gebruikelijke wild tegen. De luipaard waarover we in het kamp gehoord hadden was makkelijk te lokaliseren aan het aantal auto’s dat we na een tijdje langs de weg tegenkwamen. Het luipaard zelfs lag blijkbaar ergens onder een bosje, maar wij hebben hem niet kunnen vinden.

Niet al te lang bij stil gestaan en al gauw kwamen we wat olifanten dichtbij de weg tegen.Omdat de dames gisteren niet op gamedrive geweest zijn en dus nog niet echt olifanten hebben kunnen zien, blijven we wat langer staan kijken. Op een gegeven moment moet we een stukje achteruit rijden om ze te kunnen blijven volgen en James kijkt door de achterruit om te zien of de weg vrij is. Ineens begint ‘ie te roepen ‘Pangolin! Pangolin!’.

Pangolin naast olifant. Foto: Ashley Bamforth

Pangolin naast olifant. Foto: Ashley Bamforth

Snel kijkt iedereen achterom en inderdaad, daar steekt een Pangolin de weg over, verbaasd gadegeslagen door de olifant, die ogenschijnlijk nog nooit zo een raar beest gezien heeft. Geweldig om een Pangolin te zien, dat gebeurt vrijwel nooit (ik weet dat ik dat nu al een paar keer gezegd heb over verschillende dingen, maar we hebben enorm veel geluk).

Snel in de achteruit om het dier in de bosjes te zien verdwijnen. Gelukkig gebeurt een en ander op een punt waar de weg vorkt, zodat we snel naar de andere kant kunnen waar we de Pangolin weer naar buiten verwachten te zien komen. Na ongeveer vijf minuten te hebben gewacht, zien we iets bewegen. Hij zit er nog steeds! Ondertussen komt er een auto langs die (zoals gebruikelijk) vraagt waar we naar staan te kijken. We hebben afgesproken dat Kate zou zeggen dat we een vogel proberen te vinden en dat doet ze vol overtuiging. Ze maakt er zelfs een “Lilac Breasted Roller” van, die mooi genoeg is om te fotograferen maar net te vaak voorkomt om op te wachten. Tien punten voor de uitvoering, want de mensen rijden direct weer door. Voor een dergelijke sighting zetten we de ethiek voor een keer overboord. Na een minuut of tien roept Vic ineens: “In front!!” en we kijken allemaal naar voren waar de Pangolin de weg begint over te steken. Geweldig, nu is hij van dichtbij in beeld en iedereen graait naar zijn camera. Ineens doemt een 4×4 vol met mensen aan de kant van de Pangolin op en…

Inderdaad, geen happy end. De wagen rijdt vol met z’n linkervoorwiel over het diertje, dat half meerolt met het wiel. Ongelofelijerwijs stuitert de auto op en lijkt het eerder of ze over een steen zijn gereden. De bestuurder remt direct zodat we niet kunnen zien hoe plat de Pangolin is. Moeilijk te beschrijven met hoeveel ontzetting wij dit aan hebben moeten zien. Je kunt bijna niet geloven wat je ziet gebeuren…. Het ene moment zo’n zeldzaam en mooi beest zien en het andere moment schreeuwen en gebaren en niet kunnen voorkomen dat ‘ie platgereden wordt. Met z’n zessen zitten we lange tijd met de handen op het hoofd (vreemde reflex is dat trouwens als je erover nadenkt).

De bestuurder van de auto zit stom te grijnzen en lijkt niet te weten wat er gebeurt is. Ik gebaar dat ‘ie z’n raam open moet maken en roep dat hij een Pangolin heeft overreden. Geen reactie, mogelijk weet ‘ie niet wat het is. Voorzichtig draait hij zijn auto naar achteren en daar ligt het beestje, inmiddels opgerold. Dat is goed nieuws, want dat is de standaardverdediging van de Pangolin. Als ‘ie dat kan doen is er nog hoop.

De Pangolin nadat hij overreden is.

De Pangolin nadat hij overreden is.

De andere auto rijdt door en wij draaien om, zodat we direct achter het dier kunnen gaan staan om te voorkomen dat er nog iemand overheen rijdt. Even later komen er twee auto’s die ook nu weer vragen wat er te zien is, en er ontstaat gelijk een opstopping. We besluiten dat het weinig zin heeft om te wachten en rijden maar door. Een stuk verderop als we bij wat zebra’s staan te kijken worden we ingehaald door de mensen die we gesproken hadden voordat we bij de Pangolin waren weggereden. Ongeveer twee minuten nadat we weg waren was de Pangolin weer voorzichtig gaan bewegen en weer weggelopen! Toch nog een happy end dus, ongelofelijk maar waar.

De schubben van een Pangolin zijn harder dan bot en bestand tegen een leeuwenbeet. Toch verwacht je niet dat dit pantser een volgeladen 4×4 kan laten stuiteren, maar dat blijkt dus wel zo te zijn. Nu we weten dat het beest het overleefd heeft staan we ons toe enorm te balen van de gemiste foto-mogelijkheid; we hadden hem overdag, van dichtbij, lopend kunnen fotograferen (extreem zeldzaam) wat door een enorm stom toeval niet gelukt is. Wel heeft Ash nog een foto door de achterruit kunnen maken en heb ik de opgerolde Pangolin van dichtbij kunnen fotograferen (zie boven). Uiteindelijk overheerst nu aan het eind van de dag de opluchting.

In Satara restcamp geluncht waarna we naar het noorden verder reden, richting Olifants restcamp waar we overnachten. Het is inmiddels op het heetst van de dag (in Kruger is het net weer een tikkeltje warmer dan waar wij zitten), waardoor er weinig wild te zien is. Er zijn vooral vogels te zien, en ook nog twee van de “Big Six”; de vogelvariant van de Big Five.

De Ground Hornbill heeft een aangepaste snavel om voedsel vast te houden

De Ground Hornbill heeft een aangepaste snavel om voedsel vast te houden

Hadden we van deze zes gisteren al de Saddlebilled Stork en de visarend gezien, vandaag zien we de Ground Hornbill en de Kori Bustard (de grootste vliegende vogel). Even later zien we wat auto’s op een rij staan. Ondanks het feit dat alle accommodaties helemaal volgeboekt zijn (we hadden geluk dat we nog vijf nachten aaneengesloten konden boeken), is het de hele week al erg rustig in Kruger. Het is al een bijzonderheid als ergens twee auto’s staan te kijken en nu er vijf of zes auto’s op een rij staan, weten we dus dat er iets bijzonders te zien is.

Luipaard

Luipaard

Omdat ze naast wat bomen staan, hopen we op een luipaard. We gaan op een vrij plekje in de rij staan en inderdaad, na een minuut of vijf verschijnt een luipaard! Vrij jong nog en beweeglijk, wat ervoor zorgt dat we goed de kans krijgen foto’s te maken. In combinatie met de Pangolin (mixed feelings) is dit dus wel een erg succesvolle dag geworden.

 

r_IMG_3384

 

Donderdag: een rustig dagje tussendoor

Zonsopgang bij de Olifants-rivier

Zonsopkomst bij de Olifants-rivier. Foto: Vic Pico

Morgen is het mijn beurt te rijden, maar vandaag nog een keertje op de achterste rij. Geen ramen die open kunnen dus geen goede mogelijkheden om foto’s te maken. Om 6 uur eruit om de zonsopgang bij de brug in de buurt van Olifants restcamp te gaan bekijken. Dit is een vrij forse brug en de enige plek die ik buiten de restcamps ken waar je uit je auto mag. Lekker om even heen en weer te lopen dus en een mooi gezicht om de zon over de Olifantsrivier op te zien komen. Via de zandweg nemen we de toeristische route terug.

Hyena op de weg

Hyena op de weg

In een bocht stuiten we ineens op een hyena die in de ochtendzon midden op de weg ligt uit te slapen. Na ons Pangolin-drama van gisteren is de eerste associatie gelijk dat ‘ie aangereden is. Gelukkig kijkt ‘ie als we dichterbij komen op en krijgen we de kans om hem rustig te fotograferen. Dan staat hij op en loopt in onze richting. Hij blijft lopen en lopen, op Vic af die achter het stuur zit.

In the eye of the hyena

In the eye of the hyena

Op een gegeven moment is hij zo dichtbij dat Vic het raam dicht doet (een teken dat we nog geen echte field guides zijn, want die doen dat natuurlijk niet). Het blijkt nog een jonge hyena te zijn die vooral nieuwsgierig is.

Na twee uur rijden halen we James en Kate op die besloten hadden de vroege start een keer over te slaan. We vertrekken naar Letaba, waar ze de ‘Elephant Hall’ hebben. Een permanente tentoonstelling over olifanten met in de collectie de langste (meer dan 3 meter!) slagtanden uit de geschiedenis van Kruger Park.

Verder weinig hele bijzondere dingen gezien vandaag, maar wel de kans gehad om de ‘gewone’ dingen nog eens goed te zien. Olifanten die vlakbij de auto oversteken bijvoorbeeld en giraffen die staan te eten. Rond vijf uur komen we aan bij Satara voor onze overnachting. Vroeg naar bed want morgen wordt een zeer lange dag, waarbij we meer dan 150 kilometer door het park rijden om naar Hazyview te komen, onze laatste overnachting alweer van deze trip.

Nieuwsgierige giraffen

Nieuwsgierige giraffen

Black-shouldered Kite

Black-shouldered Kite

 

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag: de spectaculaire afsluiting…

De laatste dag in Kruger Park, waarbij we vanuit het midden naar het zuiden rijden en vervolgens via het zuid-westen het park weer verlaten. We vertrekken om 6 uur, om zo veel mogelijk tijd te hebben om onderweg stil te staan als we iets interessants zien. We zijn nog niet koud vertrokken, of we zien een hoop aasgieren.

Hyena met White-Backed Vulture

Hyena met White-Backed Vulture

Ik stop op een plek waar we ze goed kunnen zien (ze bevinden zich op een meter of 75 het veld in) en als we foto’s nemen zien we ineens dat er ook hyena’s zijn. Later blijkt dat er drie hyena’s een karkas van een giraf aan het verorberen zijn. Het wemelt er van de gieren die een graantje willen meepikken. Het spel tussen de gieren en de hyena’s begint. De gieren komen langzaam steeds dichterbij, tot één van de hyena’s het zat wordt en ze wegjaagt. Dat levert een spectaculaire explosie van vleugels op waarna de rust weerkeert en het hele spel weer van voor af aan begint. De paar wolken die nog voor de opkomende zon waren trekken langzaam weg, waardoor het slagveld met een rode gloed oplicht, wat een prachtig plaatje oplevert.

Hyena jaagt de gieren van het karkas

Hyena jaagt de gieren van het karkas

We blijven een minuut of twintig staan kijken, filmen en fotograferen waarna we besluiten dat we toch echt verder moeten. Niet veel later staan we alweer stil; twee witte neushoorns vlakbij de weg. Het is in dit gedeelte van Kruger lekker rustig (ook al omdat het nog steeds vroeg is en het verkeer van de andere kant ons nog niet bereikt heeft). Ook bij de neushoorns hebben we dus alle kans om het goed te bekijken. Anders wordt het bij de volgende stop.

Vrouwtjesleeuw

Vrouwtjesleeuw

We hebben netto misschien een half uur gereden als we op een flinke file stuiten. Gezien de relatieve rust moet hier iets spectaculairs te zien zijn en inderdaad, in de verte loopt en vrouwtjesleeuw op de weg. Voorzichtig banen we ons een weg door de auto’s naar voren en aan de kant van de weg zien we ook nog een mannetje. De leeuwen kunnen we dus ook afvinken. We besluiten naar de leeuwin in de verte te rijden, aangezien daar nog twee vrouwtjes bijgekomen zijn.

Stapvoets rijdend kijk ik naar links tussen twee stilstaande auto’s door en kan nauwelijks geloven wat ik zie. Pal naast de weg ligt een enorm giraffenkarkas met daarop twee leeuwen die er aan vreten! Ik moet bovenop m’n rem staan om nog net een goed zicht te kunnen houden. Als je te ver doorrijdt is je plaatsje vergaan, want hier rijden we nu echt bumper aan bumper. Wat de aasgieren eerder bij de hyena’s probeerden, doen wij mensen nu met onze auto’s tegen elkaar.

In eerste instantie haalt het mannetje uit naar het vrouwtje...

In eerste instantie haalt het mannetje uit naar het vrouwtje…

Ongelofelijk, we waren gisteren nog op deze weg en toen hadden de leeuwen deze kill nog niet gemaakt, nu is de hele binnenkant van de giraf al weggevreten. Het is zo vers dat het nog niet eens stinkt. De opening van het karkas ligt naar ons toe, waardoor we een kijkje krijgen van de uitgeholde binnenkant van een giraffenborstkas. De mannetjesleeuw zint het niet dat er een vrouwtje mee-eet en hij haalt met z’n klauw uit. Indrukwekkend om de agressie en de kracht te zien waarmee ze tekeer gaan. Omdat we illegaal de weg afsluiten besluiten we na tien minuten maar door te rijden.

... later accepteert hij dat ze mee-eet

… later accepteert hij dat ze mee-eet

Achter ons bereikt een aantal mensen in woord en gebaar het kookpunt, dus dat lijkt wel zo verstandig. Verderop krijgen we nog uitgebreid de kans om drie vrouwtjes en een mannetje van dichtbij te volgen terwijl ze op de weg en vlak ernaast lopen.

Op weg naar Lower Sabie restcamp kan iedereen z’n geluk niet op; twee kills en een neushoorn-sighting op één ochtend… normaal durf je dat in twee weken nog niet te verwachten. De koek was echter nog niet op. We moeten ergens iets heel goeds gedaan hebben, want de safarigoden zijn ons  wel erg goed gezind vandaag.

Na de lunch op het terras van Lower Sabie (op exact dezelfde plek waar we in 2009 met de hele familie gezeten hebben) komen we langs de meertjes waar veel nijlpaarden zitten. Wat foto’s genomen van de (slapende) nijlpaarden bij het eerste meertje. Bij het tweede meertje ligt maar één nijlpaard in het water als we aan komen rijden. Wat wel opvalt is de grote hoeveelheid auto’s die om het water staan. Ongewoon veel voor één nijlpaard.

Een stuk of tien krokodillen vreten aan een dood nijlpaard

Een stuk of tien krokodillen vreten aan een dood nijlpaard

Als we wat dichterbij komen die we dat het nijlpaard niet helemaal recht in het water ligt en wat mee lijkt te deinen op de golven. Het is een dood nijlpaard! En als er iets dood in het water ligt… dan komen de krokodillen. Dit heb ik nooit eerder gezien; krokodillen die eten. Ze lijken door de pure omvang van het nijlpaard geen grip te krijgen op het vlees. Dan merken ze dat ze een boom die in het water staat kunnen gebruiken om het beest tegenaan te duwen. Dat doen ze dan ook regelmatig, zodat ze weerstand hebben en beter toe kunnen happen. Een enorm mannetje doet op een gegeven moment zelfs een ‘death roll’. Dat is kort gezegd een stevige beet door de krokodil in het vlees, waarna hij razendsnel om zijn lengteas begint te draaien. Krokodillen moeten onderwater hun keel afgesloten houden om niet te verdrinken. Hierdoor kunnen ze onderwater niet slikken en moeten ze boven water komen om hun nijlpaardbiefstuk naar binnen te werken. Dit ziet er nog indrukwekkender uit dan zoals de leeuwen tekeer gingen. De rillingen lopen over je lijf als je bedenkt dat je zelf eens per ongeluk te water zou raken op de verkeerde plek.

Een enorme krokodil duikt op na een 'death roll'

Een enorme krokodil duikt op na een ‘death roll’

Op weg naar de uitgang zien we nog wat mooie plaatjes meer van olifanten maar overheerst het gevoel dat er eigenlijk niet meer bij kan. Dit was de ultieme safari-dag en dit was er eentje die je nooit meer meemaakt. Na de lunch pakken de wolken zich samen en tegen het eind van de middag begint het te regenen. Tegen de tijd dat we Kruger Park verlaten komt het met bakken uit de hemel. Een geweldige afsluiting van een intensieve, vermoeiende maar vooral geweldige week.

Exact om 18 uur komen we aan in Chestnut Country Lodge, in de buurt van het huis waar we in 2009 zaten. Raar om hier weer terug te zijn in een inmiddels bijna vertrouwde omgeving. Zelfs het uitzicht lijkt op wat we toen hadden.

Zaterdag: het regent in de Blyde River Canyon

Uitzicht uit de kamer; Hazyview doet zijn naam eer aan...

Uitzicht uit de kamer; Hazyview doet haar naam eer aan…

Vandaag rijden we via de Blyde River Canyon terug naar de Bushwise Campus. Althans, dat was de bedoeling. De regen van gisteren is verdwenen, maar de wolken niet. Sterker nog, op sommige plaatsen hangt zelfs een dichte mist. Aangezien de meeste bezienswaardigheden in Blyde River Canyon gebaseerd zijn op het mooie uitzicht, is er weinig perspectief. Ook is iedereen wel een beetje klaar met actief bezig zijn. Na het bezichtigen van de Mac Mac Falls kopen we nog wat Afrikaanse houten maskers om onze kamer aan te kleden. Vervolgens naar Graskop, de pannenkoeken-hoofdstad van Zuid-Afrika, om bij het vermaarde Harrie’s Pancakes een (inderdaad) pannenkoek te gaan eten. Aangezien daar een rij staat en de tijd dringt maar besloten om ergens anders iets te eten. Het duurt enige tijd voor we klaar zijn en na afloop besluiten we om maar zo snel mogelijk naar huis te rijden. We komen net voor het donker aan zodat we ook niet meer de auto terug kunnen brengen naar Hoedspruit (dat zou bovendien nog eens twee uur extra reistijd opleveren en daar zit niemand meer op te wachten).

Om 17:30 komen we aan op de campus. Meerdere mensen zijn net terug van hun weekje weg, dus het is een drukte van jewelste met verhalen over en weer. Leuk om iedereen weer te zien en goed om weer “thuis” te zijn! Over de campus heeft gisteren een storm gewoed met hoosbuien en dat is goed te zien. Veel grote plassen, ons krachthonk (de tent) is ingestort en in het klaslokaal is een en ander omgevallen. Maandag staat “camp clean-up” op het programma, dat na elke off-week moet gebeuren. De timing had dus niet beter gekund….

Tot slot… ik heb nog wat videobeelden, vooral van de badderende olifanten en de krokodillen, die de moeite waard zijn. Zal proberen deze volgend weekend te plaatsen.

Filmpje

zondag 4 augustus

Gisterenavond na het bericht nog gauw bezig gegaan met de beloofde beelden van de leeuwen en luipaarden die we afgelopen maandag gezien hebben. Het moment dat de leeuwen de luipaarden ‘overvallen’ heb ik er niet op staan; gaat enorm snel en je ziet ze absoluut niet aankomen. Doet je realiseren hoe zeer je op je hoede moet zijn als je bijvoorbeeld op wandelsafari gaat. Niet veel actie dus, wel een aardig beeld van wat we te zien kregen.

Selecteer 720p voor de beste kwaliteit. De muziek is van Planet Earth.

Trouwens nog even een weetje tussendoor; gisteren is mijn blog door de grens van de 10.000 pageviews gegaan! Dat is dus hoe vaak alle pagina’s en berichten tot nu toe door alle bezoekers bekenen zijn. Dat had ik nooit verwacht maar is natuurlijk hartstikke leuk.

Nu inpakken voor Kruger Park! We vertrekken om 10 uur… eerste stop is Orpen restcamp, waar we met z’n zessen een cottage hebben voor de eerste drie nachten. Dan gaan we voor één nacht naar Olifants restcamp en voor één nacht naar Satara restcamp. Op de laatste dag (vrijdag) rijden we via het zuiden (Skukuza restcamp en Phabeni gate) Kruger Park uit en overnachten we in Hazyview, Op zaterdag rijden we via de bezienswaardigheden in de Blyde River Canyon weer terug naar de campus. Zie het detailkaartje onder ‘Omgeving’ om te zien wat waar is.

Ik heb er zin in! Tot gauw…

Eerste vrije week!

zaterdag 3 augustus

Vandaag examen gehad van maar liefst vier modules: astronomie, ecologie, taxonomie en oriëntatie & survival. Gisterenavond moest ik hiervoor nog vol aan de studie, waardoor ik geen tijd meer had om een blog-update te doen (ook niks te melden aangezien ik de hele dag alleen gestudeerd had).

Vrij goed gevoel over het examen van vandaag, moet gemiddeld wel minimaal de 75% gehaald hebben. Dat is een prettige gedachte om de vrije week mee in te gaan. We zijn er allemaal zo onderhand wel aan toe. Dat klinkt een beetje zeikerig, als je hier zit en de hele dag met leuke dingen bezig mag zijn en geweldige dingen ziet, maar het tempo ligt enorm hoog. Laat m’n collega’s het niet horen, maar ik geloof niet dat ik ooit zo hard gewerkt heb. Gemiddelde dag begint rond 5:30 (soms nog een uur eerder) en meestal ben ik tot 21:00 continu bezig. Tijd om even de teugels te laten vieren dus. Maar niet te veel, want de kans om ’s morgens vroeg in Kruger Park gamedrives te doen laten we natuurlijk niet lopen.

Vandaag zijn we naar Hoedspruit geweest om inkopen te doen voor Kruger Park en om onze huurauto op te halen. Mooi Volkswagenbusje voor acht personen, terwijl we met z’n zessen zijn. Alle ruimte dus. Enige minpuntje is dat de ramen van de achterste bank niet open kunnen, waardoor foto’s maken en filmen een stuk lastiger is vanwege de weerspiegeling. Veel rouleren met de zitplaatsen dus en hopen dat je niet net achterin zit als er iets bijzonders te zien is.

Komende week weet ik niet hoe het zit met de internet-toegang dus het is lastig te zeggen of ik berichten op m’n blog kan plaatsen en wanneer. Voor nu in ieder geval als afsluiting wat audio die ik van een filmpje van kamergenoot James heb gehaald (ik was er helaas zelf niet bij).

James kwam met zijn groep eergisteren aan het eind van de dag vier leeuwen tegen toen het al donker was (op de weg terug naar de uitgang van het reservaat). Na enige tijd kwamen ze op de Jeep af en Trevor zette de motor en de lichten uit zodat het stil en pikdonker was. Vervolgens begonnen de leeuwen geluid te maken… Op het geluidsfragment is goed te horen wat dat blijkbaar met je doet als je het op een meter afstand hoort; het gaat door merg en been. James geeft commentaar op zijn geheel eigen (Ierse) wijze. Klik op onderstaande link om af te spelen.

James en de leeuwen

Dubbele gamedrive

donderdag 1 augustus
Onze Jeep van boven

Onze Jeep van boven

Vandaag de hele dag gamedrives; vanmorgen in Makalali (met Trevor) en vanmiddag in Chimoyo (met Charles). Vooral de ochtend was er een met primeurs. De eerste grote mannetjesleeuwen, nijlpaarden en aasgier. Daarnaast heb ik voor het eerst op de ‘tracker seat’ gezeten; een uitklapstoel voor op de Jeep van waar je het beste uitzicht hebt om dieren te spotten. En waar je als een gek over de Jeep moet klauteren zodra je leeuwen ziet (zoals Kate ondervond toen ze vanochtend op de tracker seat zat). Een persoon op dat stoeltje voorop de Jeep wordt door de leeuwen wel opgemerkt (in tegenstelling tot iedereen die in de Jeep zit) en dus loop je reëel gevaar als je erop blijft zitten.

Vandaag voor het eerst op de 'tracker seat'

Vandaag voor het eerst op de ‘tracker seat’

In de middag op Chimoyo was er wat minder te beleven (wat betreft het zien van wild). Dat zijn we inmiddels gewend van dit gebied, maar dat biedt weer de mogelijkheid om onze kennis over alle andere dingen bij te spijkeren (met name bomen blijft moeilijk). Aan het eind van de dag hebben we de Jeep langs de kant van de weg gezet met alle lichten uit. Het was een extreem heldere lucht dus een fantastische sterrenhemel. Charles (fervent astronomie-fanaat) kon ons gelijk een beetje voorbereiden op het examen van zaterdag met ‘Scorpius’ aan de hemel.

r_IMG_1852r_IMG_1860

 

 

 

 

 

 

 

r_IMG_1703

Steenbok

Steenbok

 

 

 

 

White-Backed Vulture

White-Backed Vulture

White-Backed Vulture in de vlucht

White-Backed Vulture in de vlucht

 

 

 

 

 

 

 

 

Tussen de twee gamedrives in was het tijd om te studeren, wat nog niet meeviel. Na bijna vier weken behoorlijk druk programma begint de concentratie wat te verslappen. Het duurt allemaal dus wat langer. Morgenochtend hebben we de keuze om naar Hoedspruit te gaan, of een optionele activiteit (vorige week was dat een gamewalk, deze week ook bij voldoende interesse). De  derde en laatste optie is studeren. Helaas moet ik verstandig zijn en de optionele gamewalk laten schieten. Om de komende vrije week een beetje relaxed in te gaan wil ik zaterdag zo goed mogelijk presteren bij de examens over achtereenvolgens ecologie, taxonomie, astronomie en oriëntatie & survival.

Oh ja, voor ik het vergeet: het antwoord op de quizvraag van gisteren was inderdaad nijlgans!