Maand archief: november 2013

Zaterdag op de campus

zaterdag 30 november

Vandaag voor de gebruikelijke zaterdagtrip naar Hoedspruit. Eerste stop is Eastgate Airport, waar ik Hayley naartoe moet brengen zodat ze haar huurauto op kan halen. Ze vertrekt morgen naar Hawaii (haar moeder had een prijsvraag gewonnen!) en wil graag op eigen gelegenheid naar het vliegveld kunnen. Ash en ik rijden vervolgens naar Hoedspruit om daar naar de doe-het-zelf-zaak te gaan voor een verlengkabel (die in het klaslokaal is kapot). Vervolgens de gebruikelijke stops bij Pick&Pay voor de boodschappen en Sleepers om wat te eten.

Morgen breng ik Ash naar zijn placement bij Moholoholo Forest Camp (zie http://www.moholoholo.co.za/Forest-Camp.htm), waar hij tot februari als een soort manusje-van-alles gaat werken. Op 1 februari kan hij zijn herkansing gaan doen voor het FGASA-examen en als hij dat haalt, kan hij hopelijk echt gaan gidsen bij Moholoholo. Vandaag hoorde hij dat hij al om 8:00 wordt verwacht en omdat het ruim een uur rijden is, zit uitslapen er morgen niet in (ook onze voorgenomen afscheidslunch bij Sleepers schiet erbij in).

Vandaag weer een (erg) warme dag hier op de campus. Als het bewolkt is, is het aangenaam en soms zelfs fris, maar bij de minste of geringste zonnestraal is het hier in deze tijd van het jaar gelijk warm en klam. De meeste tijd breng ik door in de schaduw en relatieve koelte van het klaslokaal om wat te internetten. Dat gaat beter en beter nu er nog maar een paar mensen aanwezig zijn hier. Aan het eind van de middag met Ben live Bundesliga-voetbal op de Duitse Langs De Lijn zitten luisteren (of eigenlijk: hij had het aanstaan en ik zat ook in het klaslokaal). Robben heeft twee keer gescoord, dus dat heeft hij geweten. Ik hoop trouwens dat we bij de WK-loting komende vrijdag in de poule van Duitsland ingedeeld worden, want dan kan ik mooi een weddenschap met Ben afsluiten… (we zullen toch ooit wel weer eens winnen van die Duitsers??)

De komende week wordt mijn laatste hier op de campus. Een raar idee; we hadden het er vandaag nog over, terugkijkend voelt het veel korter dan de bijna vijf maanden dat we hier nu zijn. Langzaam moet ik mijn spullen gaan uitzoeken en kijken hoe ik alles in twee koffers krijg. Er staat nog een week Kruger Park op het programma, dus dat is wel een mooi vooruitzicht. Maar ook hier is het nog niet over; nog één week programma met Cobus en dat wordt zeker ook nog de moeite waard.

Vanavond was de laatste vrij toegankelijke avond in Mahlahla Lodge (doet ook dienst als de plaatselijke bar) en het plan was om daar met z’n allen naartoe te gaan om wat te eten, te drinken en te poolen. Dat betekende iedereen die in de omgeving een placement doet (Andy, Lawrence, Emma, CJ en Kate) samen met Macon, Ash, Vic, Hayley en ik . Helaas moest de bedrijfsleidster van Mahlahla onverwacht geopereerd worden waardoor het feest niet door kan gaan. Dat is wel echt jammer, was leuk geweest nog één laatste avond met elkaar te kunnen hebben.

“It is not a zoo…”

vrijdag 29 november

… waren zo’n beetje de eerste woorden die Trevor tegen ons sprak toen we begonnen in juli om aan te duiden dat we niet altijd interessante dingen zouden zien op gamedrives. Gisterenavond in Makalali bleek dat maar weer eens. We waren vertrokken om 18:30 uur, met als doel een echte night drive te doen (grotendeels in het donker dus). We hoopten (zoals altijd in het donker) op een stekelvarken of misschien zelfs een Aardvark, maar het pakte anders uit. Op wat giraffen en impala’s na hebben we echt helemaal niks gezien. Ben reed en Cobus zat met het zoeklicht op de spottersstoel, dus daar kan het niet aan gelegen hebben.

Tot overmaat van ramp begon het ruim voordat we Makalali weer uit waren te regenen. Als een gek m’n poncho aangedaan dus, alhoewel, als een gek… Het is overdag al een opgave om de ‘uitgang’ te vinden als je dat ding over je hoofd doet, maar in het donker is het bijna helemaal niet te doen. Gevolg is dat ik de eerste vijf minuten met dat ding ongeveer over m’n hoofd zat in een poging nog enigszins droog te blijven en vooral mijn camera te beschermen. Op een gegeven moment zag ik licht en kon ik mijn hoofd door het juiste gat steken. De terugweg was verder geen pretje met wind en regen tegen en voor de verandering waren we na een gamedrive eens blij weer thuis te zijn.

Een van de laatste keren in de Landrover...

Een van de laatste keren in de Landrover…

Voor vandaag stond een hele dag Makalali op het programma. Cobus had voorgesteld een eind het reservaat in te rijden om naar wat plekken te gaan waar we nog nooit geweest waren. Uiteindelijk hebben we acht uur doorgebracht in Makalali, waarbij Vic en Hayley ons rondgereden hebben. Leuk om eens heel nieuwe gedeeltes te zien, maar in het begin leek het op een herhaling van gisteren. Behalve wat vogels (waarvan de Lesser Spotted Eagle er eentje was die we nog niet eerder gezien hadden), was er weer weinig te beleven. Het regent de laatste tijd regelmatig, waardoor water ruimschoots voorhanden is en de dieren wat beter verstopt zijn. Gecombineerd met de explosie van groen aan de bomen en struiken wat het zicht behoorlijk beperkt, levert dat minder zichtbaar wild op.

Blue Wildebeest (mannetje)

Blue Wildebeest (mannetje)

Lilac Breasted Roller, de nationale vogel van Botswana

Lilac Breasted Roller, de nationale vogel van Botswana

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Om 12:00 uur begint het te regenen en niet zo weinig ook. Alsof het zo moest zijn rijden we toevallig langs een verlaten lodge (bouwval, maar nog wel met wat stukken rieten dak intact. We kunnen dus schuilen en grijpen direct de gelegenheid aan om de coolbox en de hotbox uit te laden zodat we kunnen lunchen. De voormalige lodge ligt op een hogergelegen rots langs de rivier en heeft een fantastisch uitzicht. We vragen ons af waarom dit verlaten en vervallen is, want in potentie ziet het er geweldig uit.

De verlaten lodge ziet er nog niet eens zo slecht uit...

De verlaten lodge ziet er nog niet eens zo slecht uit…

... wat nieuw gras op het dak en de boel kan weer open

… wat nieuw gras op het dak en de boel kan weer open

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Cobus relaxet op zijn geheel eigen wijze

Cobus relaxet op zijn geheel eigen wijze

Giant Kingfisher

Giant Kingfisher

 

 

 

 

 

 

 

Prachtig uitzicht vanuit de verlaten lodge

Prachtig uitzicht vanuit de verlaten lodge

Mannetjes-olifant loopt tevreden te ronken, als teken dat hij op zijn gemak is met ons gezelschap

Mannetjes-olifant loopt tevreden te ronken, als teken dat hij op zijn gemak is met ons gezelschap

Als de regen weer stopt en we voldoende uitgerust zijn, stappen we weer in de Landrover om de gamedrive te vervolgen. Na een tijdje weer weinig gezien te hebben doemen er ineens vier grote dieren op de weg op. Neushoorns! Vier mannetjes, waarvan er drie wat jonger zijn en gedurende lange tijd wat speel-vechten met elkaar. Dat zien we vaker de laatste tijd, zal met het seizoen te maken hebben. Uiteindelijk hebben we ruim een half uur met deze dieren door kunnen brengen (ook al omdat er vanwege het tijdstip middenop de dag geen voertuigen met toeristen van de lodges rondrijden en we dus niet gebonden zijn aan de maximaal 10 minuten-regel). Vanuit alle hoeken en kanten kunnen filmen en fotograferen, waardoor het veruit de beste neushoorn-sighting is die ik tot nu toe gehad heb. Zoals eerder al aangegeven plaatsen we op verzoek van Bushwise geen foto’s of filmpjes van neushoorns (jammer maar helaas, het is om een goede reden).

Op weg naar de uitgang komen we tot slot nog een mannetjesolifant tegen die we een tijdje bekijken terwijl hij staat te eten en dan rijden we snel door. De wolken pakken zich weer samen dus we willen op tijd thuis zijn en dat lukt deze keer gelukkig ook. Bij thuiskomst blijkt Iris Spaghetti Bolognaise gemaakt te hebben… wat een feest!

Na het eten nog een leuke verrassing want Macon komt aanrijden op de campus. Ze is bijna twee weken geleden vertrokken naar Kaapstad met eerst Hayley en daarna haar moeder en ze verblijft nu met haar moeder in Mahlahla Lodge.

Trails Guide-examen gehaald!

donderdag 28 november

Het is nu echt vakantie… de hele dag beetje rondgehangen en ontspannen op de campus. Zoals gewoonlijk vroeg op (uur of 6, het ritme doorbreek je niet zomaar). Wat filmpjes van eerdere vakanties en een paar afleveringen van ‘The Big Bang Theory’ gekeken op mijn laptop. Rond 8:30 uur eens rustig in het klaslokaal gaan kijken om te zien of er iets te doen was.

Daar aangekomen blijkt Shawn vanmorgen om 5:00 uur in alle stilte te zijn vertrokken. Niemand weet geloof ik precies waarom, maar misschien is het zo simpel dat hij het wel gezien heeft. Nu zijn we nog met zes studenten over. Hayley heeft inmiddels de bevestiging dat ze haar FGASA-examen echt gehaald heeft, maar ook dat er echt geen placement is voor haar. Dat betekent dat zij, net als Ash, aanstaande zondag vertrekt. Blijven over Vic, Ben, Tina en ik, waarvan Vic volgende week dinsdag vertrekt. De laatste vijf dagen zijn we dan met de drie ‘oudjes’ (want 40-plussers) over op de campus.

In de middag de website van FGASA gecheckt om te kijken of het resultaat van het Trails Guide-examen al bekend is (zoals we deze week elke dag gedaan hebben) en zowaar, de cijfers staan erop. Ik heb het gehaald, zoals ik al stiekem verwacht had, met 80% voor het onderdeel Viewing Potentially Dangerous Animals en 90% voor Rifle Handling. Ben ik hartstikke blij mee omdat ik er van tevoren rekening mee hield dat ik deze niet zou halen (wegens weinig fut om te studeren). Dat blijkt voor meer mensen het geval te zijn geweest; uiteindelijk hebben maar zeven van de twintig studenten het Trails Guide-examen gehaald. Dit resultaat blijft voor onbepaalde tijd geldig dus je kunt het maar hebben (je weet nooit wanneer je nog eens echt een rifle moet gaan handlen…).

Het grootste deel van vandaag is dus vrij programma, al zijn de trainers hard aan het werk. Vooral om het water aan de andere kant van de campus te herstellen én om het werkhok grondig op te ruimen en opnieuw in te richten. Conraad heeft een lekke band op zijn Landrover dus die verwisselen Ben en ik na de lunch gauw even. De enige activiteit die we nog tegoed hebben vandaag is een night drive in Makalali. Leuk om daar weer eens naartoe te gaan, want dat is inmiddels alweer ruim twee weken geleden. Om 17:30 uur gaan we eten en daarna vertrekken we dus op gamedrive. Vandaar dit bericht op een ongebruikelijk vroeg tijdstip.

Voor morgen staat als ik me niet vergis een hele dag Makalali op het programma. Cobus stelde voor om eens een heel eind te gaan rijden naar plekken in het reservaat waar we nog nooit geweest zijn. Hartstikke leuk plan natuurlijk, hopelijk zien we weer mooie dingen zodat ik nog wat foto’s kan plaatsen…

Drie dagen Magoebaskloof & Modjadjikloof

woensdag 27 november

De afgelopen drie dagen zijn we op pad geweest met de studenten en trainers die nog op de campus zijn. De trip bestond uit een rondje langs Tzaneen, Magoebaskloof en Modjadjikloof waarbij we ons vooral op vogels gericht hebben.

 

maandag 25 november

Om 7:00 uur verzamelen we in het klaslokaal. Zoals elke maandag na een off-week is het tijd voor de camp clean-up. Omdat we met de overblijvers tot nu toe de boel aardig bij hebben gehouden, valt er eigenlijk weinig te doen. Dat geeft Cobus de kans om een extra ‘les’ in te voegen, met als onderwerp de vogels die we mogelijk tegen kunnen komen in Moegabaskloof (onze eerste bestemming). Ondanks dat deze kloof op maar een uur of anderhalf van de campus ligt, ligt het toch in een andere ‘bioom’. In plaats van de savanne zoals we die hier in het Lowveld hebben, is het daar ‘Afro-montane forest’ (Afrikaans berg-bos, zeg maar). Andere bomen en planten, andere temperatuur en klimaat brengen nieuwe vogels die we in het Lowveld niet tegenkomen. Cobus is goed twee uur bezig om ons door alle foto’s en geluiden heen te nemen. Het zal niet meevallen om ze allemaal te herinneren, maar in ieder geval hebben we een globaal beeld van wat we kunnen verwachten en wat er speciaal is.

Onze groep, met achter het stuur Conraad, op de eerste rij (v.l.n.r.) Hayley, Ben en Tina. Op de tweede rij ik en Ash en op de achterste rij Shawn en Vic. Foto: Cobus Spies

Onze groep, met achter het stuur Conraad, op de eerste rij (v.l.n.r.) Hayley, Ben en Tina. Op de tweede rij ik en Ash en op de achterste rij Shawn en Vic. Foto: Cobus Spies

Na de les is het tijd om te pakken en te brunchen. We wachten nog op de vrachtwagen van ‘La Bamba’, een supermarkt in Hoedspruit die ons wekelijks van proviand voorziet. Ondanks dat Cobus gevraagd heeft of de levering deze week extra vroeg kan komen, duurt het uiteindelijk te lang om nog op te wachten. Er is regen voorspeld in de middag dus willen we eigen zo snel mogelijk gaan rijden, aangezien we in de open Landrover op pad gaan. Cobus en Conraad plunderen de vriezer, zodat we in ieder geval de eerste avond wat te eten hebben. Het is even passen en meten met de bagage , maar dan kunnen we met z’n negenen op pad. De verwachte regen (niet alleen op maandag maar ook op dinsdag) was voor mij reden om op het laatste moment al mijn cameraspullen thuis te laten. Achteraf geen handige keuze, aangezien we tijdens het rijden geen moment regen hebben gehad. Voor mijn foto’s van deze drie dagen ben ik dus afhankelijk van de foto’s die ik met mijn telefoon heb genomen en de foto’s van Cobus en Ash.

Afro-montane forest in de Magoebaskloof

Afro-montane forest in de Magoebaskloof

De eerste stop is Tzaneen, waar we bij de supermarkt wat drank en iets te eten kunnen inslaan. Cobus en Conraad gaan langs de schietbaan waar we eind augustus ons SASSETA-certificaat gehaald hebben (een vereiste om met een jachtgeweer te mogen schieten). Van een aantal mensen (waaronder ik) waren er echter nog steeds geen certificaten ontvangen, nadat de eerste versies spelfouten in de naam hadden. Gelukkig liggen ze al klaar waarna we snel weer door kunnen naar Magoebaskloof.

Cape Parrot. Foto; Ashley Bamforth

Cape Parrot. Foto: Ashley Bamforth

In Magoebaskloof ligt een groot aantal boomplantages, waar ze met name Eucalyptus en dennenbomen verbouwen. Daarnaast is er in de kloof nog een groot stuk ongerept Afro-montane forest te vinden. Op weg naar onze slaapplaats voor vannacht zien we al de nodige vogels die ’s ochtends door Cobus behandeld zijn. Hoogtepunt was de Cape Parrot, die we niet verwacht hadden te zien. Net toen we een bocht om gingen, kwam er een groep aanvliegen die in een boom pal naast de weg bessen gingen zitten eten. Ze blijven een klein kwartiertje zitten zodat we goed de kans krijgen ze te bekijken (geeft me gelijk de gelegenheid om spijt te krijgen dat ik mijn camera niet meegenomen heb). Na een stop bij een hotel met een terras dat uitkijkt over de kloof, rijden we het laatste stukje omhoog de bossen in.

Uitzicht over (een gedeelte van) Magoebaskloof

Uitzicht over Magoebaskloof

In dit gebied ligt onze cabin, al is dat een klein woord want het lijkt meer op een bijgebouw van een kazerne. Verspreid over acht kamers en een slaapzaal staan er misschien wel 25 bedden. Keuze genoeg dus voor ons negenen en nadat iedereen een plakje heeft uitgezocht gaan we weer de auto in om brandhout te sprokkelen. Dat valt nog niet mee, omdat het zo te zien kort geleden nog flink geregend heeft. We proberen zo veel mogelijk hout te vinden dat nog enigszins droog is, al is dat een erg relatief begrip.

Op zoek naar brandhout...

Op zoek naar brandhout…

... komen we veel grote sprinkhanen tegen

… komen we veel grote sprinkhanen tegen

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ben en ik bij het vuur

Ben en ik bij het vuur. Foto: Cobus Spies

Bij terugkomst bij de cabin gaat Cobus direct aan de slag om het vuur aan te steken. Stomtoevallig kijk ik tijdens een rondje door de tuin door het raam van een vervallen schuur, waar een hele voorraad kurkdroog haardhout blijkt te liggen. Dat maakt het een stuk gemakkelijker om het vuur aan de gang te brengen en een klein uurtje later hebben we genoeg gloeiende kooltjes om te kunnen beginnen met de braai. We hebben geen elektriciteit en dat werkt sfeerverhogend. Iedereen zit dichtbij het kampvuur en af en toe wordt er met een zaklamp bijgeschenen om iets te kunnen vinden.

 

dinsdag 26 november

V.l.n.r.: Hayley, Tina, Ben, David Letsoalo, Shawn, Vic, Conraad en Ash

V.l.n.r.: Hayley, Tina, Ben, David Letsoalo, Shawn, Vic, Conraad en Ash

Vandaag heeft Cobus iets heel bijzonders voor ons geregeld. Een vriend van hem, David Letsoalo, is de top-vogelgids van Zuid-Afrika en gaat deze ochtend met ons op pad. Om 5:00 uur meldt hij zich bij de cabin en na een bak koffie (Douwe Egberts!) gaan we op pad. David is een vreselijk aardige vent en zijn vogelkennis is ongelofelijk. Achter elkaar begint hij op te noemen welke vogels hij in welke richting hoort. Indrukwekkend maar absoluut niet bij te houden. Bij vogels kijken in het bos is geluid het belangrijkste; deze vogels zijn veelal erg schuw en verstoppen zich als ze doorhebben dat je staat te kijken. Des te belangrijker dus om ze snel te vinden en David is daar een meester in.

Ash zoekt vogels

Ash zoekt vogels…

... Ben en David zien vogels

… Ben en David zien vogels

 

 

 

 

 

Cobus rijdt steeds met de Landrover vooruit en wacht ons dan op

Cobus rijdt steeds met de Landrover vooruit en wacht ons dan op

V.l.n.r.: Tina, Ben, Shawn, Ash, Vic, Hayley en ik

V.l.n.r.: Tina, Ben, Shawn, Ash, Vic, Hayley en ik. Foto: Cobus Spies

We zien vandaag weer een aantal vogels van het rijtje dat Cobus ons gisteren heeft meegegeven, waarvan de meest bijzondere de Narina Trogon en de Knysna Turaco zijn. Foto’s maken van vogels door het gebladerte heen is een ramp, dus beperken we ons tot plaatjes van het landschap en groepsfoto. Het feit dat ik geen camera bij me heb, werkt nu trouwens ook wel als een voordeel; het enige wat ik nu kan doen is door mijn verrekijker kijken waardoor ik alles veel bewuster bekijk dan wanneer ik bezig ben met foto’s maken. De temperatuur is trouwens perfect en de lucht heerlijk fris wat ideaal is om actief bezig te zijn. Een groot verschil met het gebied waar we normaal verblijven, waar het nu warm en vochtig is. Aan het eind van onze toch met David en op weg terug naar onze cabin komen we langs de Debegeni Falls, waar we even rondlopen en wat foto’s maken.

David en Cobus voor de Debegeni Falls

David en Cobus voor de Debegeni Falls

Dit water loopt in eens troomversnelling naar beneden; levensgevaarlijk vanwege de steile 'drop' verderop

Dit water loopt in een stroomversnelling naar beneden; levensgevaarlijk vanwege de steile ‘drop’ verderop

 

 

 

 

 

Cobus drinkt uit de rivier

Cobus drinkt uit de rivier. Foto: Ashley Bamforth

V.l.n.r.: Hayley, Vic, Ash, Conraad, ik, Shawn en David. Foto: Cobus Spies

V.l.n.r.: Hayley, Vic, Ash, Conraad, ik, Shawn en David. Foto: Cobus Spies

Chillen in de tuin van de pizzeria

Chillen in de tuin van de pizzeria. Foto: Cobus Spies

Om een uur of 11 zijn we klaar (en behoorlijk afgepeigerd) en brengt Cobus ons naar een restaurant van een andere oude bekende. Gary is een engelsman die al veertig jaar in Zuid-Afrika woont en een pizzeria in de bergen heeft. We kunnen er in de tuin eten en de pizza zijn hartstikke goed. Gaat er extra goed in na alle inspanningen van de ochtend. We nemen ruimschoots de tijd want voor de middag staat er meer inspanning op het programma.

Zwemmen en relaxen aan een strandje bij de rivier

Zwemmen en relaxen aan een strandje bij de rivier

We gaan in de middag naar een plek waar je allerlei outdoor-activiteiten kunt doen (aan ziplines door de bossen, in een binnenband door het water, etc.). Daar aangekomen blijkt onze groep uiteindelijk toch een stuk minder avontuurlijk dan gehoopt; als puntje bij paaltje komt waagt niemand zich aan de activiteiten. Voor Cobus het sein om iedereen weer in de wagen te laden en naar beneden bij de rivier te rijden. Daar is een plek waar we kunnen zwemmen. Na een klein uurtje vertrekken we alweer naar onze slaapplaats voor die avond.

De overnachting is wederom bij vrienden van Cobus en deze keer heeft hij een fantastische deal geregeld voor ons. Voor slechts 100 rand per persoon (ongeveer 7 euro!) verblijven we in luxe huisjes met toilet, douche en airco. Het hele kamp eromheen is zelfs alleen voor ons, waardoor we ongestoord gebruik kunnen maken van alle faciliteiten. De beloofde regen is rond een uur of acht dan eindelijk gearriveerd, samen met de nodige donder en bliksem. Erg indrukwekkend en reden om de geplande braai in te wisselen voor een skottelbraai onder de overkapping. Zoals gewoonlijk duurt het onweer maar kort en gaat de wind ook snel weer liggen, waardoor we bij het vuur tot het (voor ons deze vier maanden) ongewoon late tijdstip van 23:30 uur zitten te kletsen.

 

woensdag 27 november

Alweer de laatste dag van ons uitje. Na rustig te zijn opgestaan vertrekken we om 8:30 uur richting Modjadjiskloof. Dat is het gebied van Modjadji, ‘The Rain Queen’, die in deze omgeving een zeer belangrijke rol speelt. Voor mijn praktijkassessment had ik wat informatie over Modjadji opgezocht en tijdens de koffiepauze heb ik de legende van de Rain Queen verteld aan mijn ‘gasten’. Leuk dus om nu eens te zien waar het zich allemaal heeft afgespeeld.

De grootste Baobab van de wereld. Foto: Ashley Bamforth

De grootste Baobab van de wereld. Foto: Ashley Bamforth

Op weg naar Modjadji komen we eerst langs de grootste en oudste Baobab van de wereld (1100 jaar oud). Binnenin deze boom bevindt zich zelfs een klein barretje! Het is even wurmen, maar we passen er allemaal in. Na een drankje weer verder, met de nodige stops voor de vele vogels die we ook vandaag weer zien. Aangekomen in Modjadjiskloof, rijden we een heel stuk door dorpjes heen. De mensen hier kijken heel raar op want ze zijn hier niet gewend safarivoertuigen te zien, en al helemaal niet vol met mensen in safari-uniform. De kinderen lijken het geweldig te vinden want die roepen en zwaaien ons bijna allemaal na. Eenmaal aangekomen in het natuurgebied blijkt het niet heel bijzonder te zijn, al hebben ze er wel grote cicades (grote palm-achtige bomen die er al waren in de tijd van de dinosaurussen).

Binnenin de Baobab

Binnenin de Baobab! Foto: Cobus Spies

V.l.n.r.: Ben, Conraad, Hayley, Vic, Tina, Shawn, ik en Ash. Foto: Cobus Spies

V.l.n.r.: Ben, Conraad, Hayley, Vic, Tina, Shawn, ik en Ash. Foto: Cobus Spies

 

 

 

 

 

 

 

 

Cicades zijn alleen hier te vinden...

Cicades zijn in dit gedeelte van Zuid-Afrika alleen in Modjadjiskloof te vinden…

 

... en geven de omgeving een prehistorische aanblik

… en geven de omgeving een prehistorische aanblik

 

Bat Hawk!

Bat Hawk! Foto: Ashley Bamforth

Na Modjadji vervolgen we de rit naar Tzaneen, waar we wat eten bij de KFC. De allerlaatste bezienswaardigheid die we te zien krijgen is een verrassing. Iedereen achterin de Landrover vraagt zich af welke route we terug nemen naar de campus, omdat we de verkeerde kant uit lijken te gaan. Cobus en Conraad bleken echter te weten van een Bat Hawk die nestelt in een plantage op zo’n twintig minuten rijden van Tzaneen. Daar aangekomen vinden we het nest en blijkt de Bat Hawk ook nog ‘thuis’ te zijn. Met afstand de meest bijzondere sighting naar het schijnt, en Conraad en Cobus raden ons aan nog eens goed te kijken omdat we deze vogel waarschijnlijk niet vaak meer zullen zien.

 

 

Na anderhalf uur rijden zijn we weer terug op de campus. Hier aangekomen blijkt dat ze het watersysteem een grondige update hebben gegeven; één van de grote groene watertanks staat nu bij ons ‘boven’ naast het klaslokaal, samen met een gloednieuwe pomp. Het water hoeft nu niet meer helemaal van de andere kant van de campus naar ons toe gepompt te worden, waarvoor zo’n grote druk nodig was dat het verouderde buizenstelsel het steeds begaf. Het resultaat is spectaculair: we hebben nu eindelijk serieuze waterdruk. Helaas voor de mensen aan de andere kant: die hebben nu geen water! Hopelijk (en waarschijnlijk) wordt dat morgen opgelost.

Aan het eind van de dag nog opzienbarend nieuws… Terwijl ik mijn blog zit bij te werken, zit Ben naast mij met zijn laptop. Samen kijken we op de FGASA-website of de resultaten van ons Trails Guide-examen van anderhalve week geleden al bekend zijn. Dat zijn ze nog niet, maar we zien wel alle resultaten van onze level 1-examens staan (inclusief medestudenten dus). Tot onze verbazing staan daar Hayley en Lawrence tussen, die het niet gehaald hebben! Beiden kwamen ze 1% tekort (74% ipv 75%) om het te halen en pogingen van Charles om FGASA te overtuigen ze 75% te geven waren al mislukt. Nu lijkt het er dus op dat ze het alsnog toegewezen hebben gekregen. Hartstikke goed nieuws voor beiden, want nu hoeven ze niet tot februari te wachten om een herkansing te doen. Voor Lawrence betekent het bovendien dat hij op zijn placement nu ook per direct mag gaan gidsen (daarvoor moet je wettelijk level 1 gehaald hebben). Voor Hayley is het allemaal wat verwarrender; zij heeft geen placement en had net een vakantie in Hawaii geboekt met haar familie. Morgen gaat ze gauw uitzoeken hoe het nu allemaal zit en of ze alsnog hier kan blijven…

 

Een rustige zondag en leeuwen in Kruger

zondag 24 november
Enorme Cicade boven onze wasbak

Deze wil je echt niet in je soep

Met het stijgen van de temperaturen en de luchtvochtigheid is een van de dieren die zich begint te roeren de Cicade (of boomkrekel). Deze diertjes zien er niet echt appetijtelijk uit; volgens Cobus hebben ze model gestaan voor een aantal horrorfilms en daar kan ik me iets bij voorstellen. Ze maken bovendien  een enorm lawaai, zeg maar een soort krekel in het kwadraat. Vanmorgen zat er een enorm grote boven onze wasbak; om een beeld te geven heb ik mijn wijsvinger ernaast gehouden op de foto. Ze bijten niet (denk ik).

Na een relaxte ochtend om 10:00 uur naar Hoedspruit gereden waar ik Ash moest ophalen op het vliegveld. Hij had daar net zijn zus, nicht en huurauto gedropt. Via Sleepers en Pick&Pay (uiteraard) weer teruggereden naar de campus. Daar aan de slag gegaan met het filmpje van de leeuwen die we in Kruger op de weg gezien hadden.

 

 

Het programma voor deze week

Het programma voor deze week

Tussendoor nog even RKC-Feyenoord, waar we verder maar geen woorden aan vuil zullen maken. Rond 17:00 uur gegeten, waarna Cobus ons programma voor de komende week met ons doornam. De komende drie dagen zijn we weg (twee overnachtingen ‘buiten’). We gaan naar Magoebaskloof, Modjadji en allerlei dingen daar tussenin. Een vriend van Cobus (een top birding guide) neemt ons bovendien een ochtend mee vogels kijken. Op woensdag komen we terug, waarna we tot en met zaterdagmorgen gamedrives en -walks gaan doen op Makalali. Hartstikke veel zin in, kan niet wachten om er weer tegenaan te gaan. Een paar dagen niks doen is wel lekker, maar het moet niet te lang duren, want dat is zonde als je zo veel leuke dingen in de omgeving kan doen.

Vanwege de trip van de komende dagen zal het volgende blogbericht woensdag aanstaande zijn.